Inhoud van dit artikel
Een verslaafde zoon helemaal loslaten is meestal niet verstandig, maar alles blijven accepteren ook niet. Stop met wat de verslaving in stand houdt, zoals geld geven en zijn gebruik verbergen. Laat wel merken dat je van hem houdt. Loslaten in de zin van afstand nemen is nodig als er geweld is, of als het gezin eronder lijdt.
Ik ben zelf verslaafd geweest en ik ben zelf vader. Ik weet hoe het is om de zoon te zijn, en ik kan me voorstellen hoe het voelt om de ouder te zijn. Hieronder deel ik wat ik daarvan geleerd heb.
Waarom kun je een verslaafde zoon beter niet loslaten?
Je kunt een verslaafde zoon beter niet loslaten, omdat verslaving een ziekte is en iemand die ziek is steun nodig heeft. Wat je nu ziet, is niet wie hij echt is. Het is de verslaving die hem in haar greep heeft. Lees ook waarom verslaving een ziekte is.
Mijn ouders waren boos en teleurgesteld toen ik gebruikte. Toch zeiden ze altijd dat ze van me hielden. Mijn moeder was erg verdrietig, maar ze heeft volgehouden. Het idee dat er nog iemand van me hield, gaf me kracht en een klein beetje hoop, zelfs toen ik er heel slecht aan toe was. Ik kan me niet voorstellen hoe het was gelopen als ze hun handen van mij hadden afgetrokken.
Ik heb vrienden gezien van wie de ouders wel loslieten. Een groot deel van hen leeft op straat of is er niet meer. Sommigen hebben een einde aan hun leven gemaakt. Dat is hard om te lezen, maar het is wel waarom ik ouders vraag om de deur niet helemaal dicht te doen.
Wat is het verschil tussen loslaten en grenzen stellen?
Loslaten betekent je zoon opgeven; grenzen stellen betekent dat je van hem blijft houden, maar zijn verslaving niet meer helpt. Dat tweede is bijna altijd beter. Niet loslaten betekent namelijk niet dat je alles moet blijven tolereren.
Dit kun je beter stoppen:
- Geld geven. Dat geld gaat vroeg of laat naar de verslaving en maakt het probleem groter.
- Schulden afbetalen of problemen oplossen. Zo merkt hij de gevolgen van zijn gebruik niet.
- Liegen of smoesjes verzinnen voor hem. Tegen werk, school of familie.
- Gebruik in huis toestaan. Je huis mag een veilige plek blijven voor de rest van het gezin.
Dit kun je wél blijven doen: zeggen dat je van hem houdt, eten met hem, vragen hoe het gaat en laten weten dat je klaarstaat zodra hij hulp wil. Meer praktische tips lees je in hoe help je iemand die verslaafd is.
Wanneer moet je een verslaafde zoon wel loslaten?
Je moet afstand nemen van je verslaafde zoon als jouw veiligheid of die van de rest van het gezin in gevaar komt. Dat kan het geval zijn als:
- hij gewelddadig is of dreigt;
- hij geld of spullen van je steelt;
- broertjes en zusjes onder de situatie lijden;
- je het geestelijk niet meer aankunt;
- hij steeds weer weigert om hulp te accepteren.
De veiligheid van de rest van het gezin gaat altijd voor. Een verslaafde beschermen ten koste van anderen pakt vaak verkeerd uit. Dat heb ik helaas vaak zien gebeuren. Ik heb zelf ook in zo’n situatie gezeten met mijn ouders, toen ik nog gebruikte.
Met loslaten bedoel ik niet: je zoon het huis uitzetten en nooit meer aan hem denken. Ik bedoel: het probleem niet meer alleen dragen. Laat het over aan mensen die er verstand van hebben, zoals de verslavingszorg of een interventiespecialist. Is er acuut gevaar, bel dan 112.
Is mijn verslaafde zoon nog te redden?
Ja, ook als het nu uitzichtloos lijkt, kan je zoon herstellen. Er bestaan goede behandelingen, ook voor jongeren. Sommige jongeren beginnen eraan terwijl ze er heel slecht aan toe zijn: broodmager, boos en bang voor wat komen gaat. Ook zij kunnen weer een gezond leven opbouwen.
Twijfel je nog of het echt om een verslaving gaat? Lees dan wanneer ben je verslaafd aan drugs.
Wat kun je doen als je zoon geen hulp wil?
Wil je zoon geen hulp, dan kan een interventie helpen: een voorbereid gesprek waarin familie en een specialist hem samen laten zien wat er aan de hand is en dat er hulp klaarstaat. Een verslaafde luistert vaak eerder naar iemand die het zelf heeft meegemaakt dan naar zijn ouders. Hoe dat werkt, lees je in wat een interventie is en welke stappen erbij horen.
Zoek ook steun voor jezelf. Ouders van een verslaafd kind raken vaak uitgeput. Bij de verslavingszorg, zoals Jellinek, kun je ook als naaste terecht voor advies. Meer opties voor ouders vind je in mijn kind is verslaafd: wat kan ik doen?
Hoe kunnen wij helpen?
Wij nemen je zoon niet op en behandelen hem niet; we zijn geen kliniek. Wat we wel doen, is jouw kant van het verhaal horen. Ik weet hoe het is om de zoon te zijn, interventiespecialist Ilja Reiman weet hoe je zo’n gesprek met familie voorbereidt. Samen kijken we of de huisarts, de verslavingszorg, een kliniek of een interventie de beste volgende stap is. Dat eerste gesprek kost je niets. Vraag een gratis gesprek aan, dan bellen wij je terug.
Maak je je zorgen dat je zoon aan zelfdoding denkt, of denk je daar zelf aan? Bel 113 of gratis 0800-0113. Bij acuut gevaar bel je 112.
Veelgestelde vragen
Moet ik mijn verslaafde zoon het huis uitzetten?
Alleen als het thuis niet meer veilig is voor jou of de rest van het gezin. Zet hem liever niet zomaar op straat, maar zorg dat er hulp in beeld is. Overleg met je huisarts of de verslavingszorg wat in jullie situatie verstandig is.
Moet ik mijn verslaafde zoon nog geld geven?
Nee. Geld komt vrijwel altijd bij de verslaving terecht, ook als hij zegt dat het voor iets anders is. Help hem liever op een andere manier, bijvoorbeeld met eten of door samen naar de huisarts te gaan.
Kan ik mijn volwassen zoon dwingen om hulp te zoeken?
Meestal niet: een volwassene beslist zelf over behandeling. Je kunt hem wel duidelijk maken wat zijn gebruik met jullie doet en dat er hulp klaarstaat. Een interventie kan helpen om hem over de streep te trekken.
Hoe zorg ik voor mezelf als ouder?
Praat met iemand die je vertrouwt en zoek steun bij de verslavingszorg of je huisarts. Stel grenzen die je ook echt volhoudt. Je kunt je zoon alleen blijven steunen als je zelf overeind blijft.
